en go! |Personal|new

Een persoonlijk berichtje vanaf mijn nieuwe aanwinst! Want ja! Wat velen van jullie waarschijnlijk al wel weten is dat ik over een paar maanden uit huis ga, mijn 17 inch laptop is echt totaal niet geschikt als het gaat om reizen, vandaar dat ik er een tablet bij heb gekocht, de Samsung Tab S2 8” om precies te zijn. Hiermee kan ik lekker travelen naar Nijmegen en met mijn toetsenbordje van de action kan ik vet easy alle berichtjes typen. Ik ben er echt mega blij mee. Vandaag heb ik een hele andere blogpost dan jullie gewend zijn, waarom? Omdat ik het gewoon leuk vind.

Thuis lig ik in bed, slapen kan ik niet. Ik kijk om me heen en probeer de kast van de muur te onderscheiden. Stilletjes sta ik op en loop ik naar het raam. Ik kijk naar buiten en zo blijf ik een paar minuutjes staan, deze minuutjes worden er minimaal 60. Ik blijf staan, staren naar de auto’s die op dit tijdstip nog langsrijden. Mij afvragend wat ze hier doen, waarom zij niet slapen, zoals de rest van het huis doet. Voel ik mij wel gelukkig, is dit wel normaal. Zou er nog een ander meisje zijn die nu aan het raam staat. Mijn ogen gaan van de weg omhoog, naar de lucht. Ik zie de maan. De tranen rollen mij langzaam over de wangen. Ik ben moe, te moe. Misschien is dit wel gewoon niets voor mij, hier zijn, zo leven, op deze manier aanwezig zijn in de wereld en het leven van anderen.
De wekker gaat, ik wordt wakker. Ik denk terug aan mijn droom en voel aan mijn kussen. Droog. Rustig kom ik uit bed, het raam staat nog open. IK weet toch zeker dat ik deze dicht heb gedaan toen ik naar mijn bed ging. Ik haal mijn schouders op en rustig kleed ik mij aan. Ik raak de deur klink aan en in mijn hoofd klinkt mijn motto, “en go!”. Of dat dit echt mijn motto is weet ik niet, het is in ieder geval mijn drijfveer.
Ik ren naar beneden en poets snel mijn tanden. Zal ik ontbijten? Neeh, geen honger. Bij de gedachte aan ontbijt draait mijn maag zich alweer om. Niet mijn ding, nooit geweest ook. Ik kan het prima volhouden zo. Niet om af te vallen, ik kan het gewoon niet. Ik begin te twijfelen aan mijn eigen gedachten, zou ik werkelijk zo denken? Of ben ik een genie in mijzelf smoesjes verzinnen? Ik weet het niet. Het interesseert me niet zo.
Ik word wakker geschud door de koude lucht van buiten. Jas, ik zou een jas aan moeten doen. Rustig loop ik naar binnen. Ik pak mijn jas en voor ik op de fiets stap schud ik even snel met mijn hoofd zodat de glimlach tevoorschijn komt. Ik kijk op mijn telefoon, pak mijn oortjes en luister. Christina Perri, nu even niet. Cheap Thrills klinkt nu door mijn oren, veel beter. En Go!

Wat vonden jullie hiervan? Willen jullie vaker berichtjes zien van deze aard? Of gewoon niet?
Liefs!

Facebook Comments

Esmy Smit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *